Modern çağın hız tuzağı
Her yere yetişme telaşını sahi kim çıkardı? Neye bu kadar acelemiz var ve neden "acele etme" döngüsü içindeyiz? Bu soruları kendinize sorduğunuz oluyor mu hiç? Evet, modern ve teknolojik aletler ile donatılmış bir çağda yaşıyoruz bu demek değildir ki nefes almadan yaşayalım. Ya da bu yine demek değildir ki her yere yetişelim. Hız çağı bir illüzyondur eğer bu illüzyona kapılırsak bir daha bu döngüden ruhumuzu hasarsız çıkaramayabiliriz. O yüzden durup önce bir nefes almalı, kendimizin farkında olmalı ve yaşadığımız anı idrak etmeliyiz.
◾ Modern çağın teknolojiyle harmanlaması beraberinde pek çok alanda kolaylığı getirdi, evet bu konuda hemfikiriz. Ancak kolaylıkların yanında bizden götürdüğü hatta bize dert ve sıkıntı olarak getirdiği maalesef çok eksi de oldu...
◾ Yani teknolojik çağ bize getirdiği kadar bizden de artılarımızı bir bir götürdü ve götürmeye devam ediyor. Mesela "her yere yetişme telaşı" günümüzde çok sıkıntılı bir duruma büründü.
◾ Tam bu noktada aklıma Edip Cansever'in, "Mendilimde Kan Sesleri" şiirinde şu dizeler geldi: "Her yere yetişilir Hiçbir şeye geç kalınmaz ama Çocuğum beni bağışla Ahmet Abi sen de bağışla..."
◾ Farkındaysanız yapacak çok işimiz, gezecek çok yerimiz var ama zamanımız yok çünkü vakit o kadar hızla akıyor ki kendimizi bu akışın içinde kaybolmuş ve sanki hiçbir şey yapamamış olarak buluyoruz.
◾ Büyüklerimizden çok duymuşuzdur eskiden köylerde yapılacak çok iş varmış ve zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamıyorlarmış. Şimdi bu durum değişti mi? Bakıldığında hayır, yaşadığımız yıla göre işlerimiz de evrim geçirdi.
◾ Ama tek bir şey değişmedi, hiçbir şeye yetişemiyormuş gibi hissetmek. Okula başlarsın, sosyal hayata ve ders çalışmaya yetişemezsin. Üniversiteye başlarsın yine sınavlara çalışmaktan gezmeye yetişmezsin.
◾ İşe girersin, ailene ve yine sosyal hayatına vakit ayıramadığın, ayırsan da herkesin gönlünü yapamadığın için hayıflanırsın. Evlensen; ev, iş ve sosyal hayatın içinde bir koşturmacada olursun.
◾ Bir de çocuğun varsa daha da bölünmüş ve saydıklarıma daha fazla yetişemiyorsun hissine kapılırsın. Ya belki de hayat budur? Belki de aslında her yere yetişmek zorunda değilizdir? Bunu hiç düşünmüş müydünüz?
◾ Annemin bana hep söylediği bir şey var "kızım her yere yetişmek zorunda değilsin" evet; anneler çocuklarını kendilerini düşünmekten ve hatta çocukların kendilerini de düşünmesinden daha fazla dikkate alır ve düşünürler.
◾ Bizdeki durumda tam olarak bu. Çünkü hasta olsak da bir yerlere gitmeye hep bir isteğimiz oluyor ama o an kendimizi değil kendi keyfimizi düşünüyoruz. Halbuki bütün önceliğimiz sağlığımız olmalı.
