Mimari eserlerin dayanıklılığını ve aydınlığını sağlayan tonozlar

Müslümanlar daha ince olan rafine tonozlar inşa ediyordu ki, bu suretle içeriye daha fazla ışık girebiliyordu. 11. yüzyıla kadar Avrupa'da kullanılan kalın Roma tonozları için sağlam ve kısa duvarlara ihtiyaç duyuluyordu.

Kurtuba'daki Müslüman tonozlarını gören Avrupalılar bunlarda uygulanan tasarım ve teknikleri taklit edeceklerdi. Böylece bu tonozlar Avrupa'da 10. ve 12. yüzyıl arası Romanesk döneminin tipik özelliği haline geldiler ve ilk olarak İngiltere'deki Durham gibi büyük katedrallerde belirdiler.

Bu camide kullanılan polikrom (çok renkli) at nalı ve kesişen kemerlerin, kaburgalı tonozların ve kubbelerin tamamı Avrupa'nın kuzey bölümlerinde taklit edildi.

Bunun yanı sıra kaburgalı tonoza Leon bölgesindekiler gibi Kurtuba Ulu Camii'nden önce inşa edilen kiliselerde rastlanmıyordu.

Böylece tonozun yarattığı itkinin büyük bir bölümü bu kaburgalar üzerinde toplanarak duvarlar üzerindeki baskı azaltılıyor ve duvarların daha ince ve yüksek yapılması mümkün oluyordu.

Müslüman mimarlar, eski moloz karışımı ya da Romalılar gibi iri kaya parçaları kullanmak yerine kaburgalar arasında küçük taş veya tuğla kullanmayı tercih ettiler. Bunları yeni başlanmış bina duvarına benzer şekilde düzenlediler.

İslam uygarlığında mimari eserlerin ağırlığını taşıyan kemerler

Bu kaburga sistemi 821-822 yıllarında inşa edilen Suse Ribatı'nın birçok tünel tonozunda da görülür. Bu sistem, 11. yüzyılın sonunda Tournous'ta inşa edilen St. Philibert'in orta sahnındaki, Vezelay, St. Mary la Madeleine'deki ve Fontenay Abbey'deki çapraz tonozlara ilham kaynağı olmuştur.

Bu tür tonozlar inşa etme fikri Kuzey Afrika'yla özellikle de Tunus'taki Suse kasabasıyla kurulan temaslar sonucunda doğmuştur.

Benzer bir tonoz da Tunus'un Suse şehrindeki Banu Fatata Camii'nde ve Ulu Cami'de inşa edilmiştir.

Bu tonozun aynısı 12. yüzyılda Fransa'nın Auvergne şehrindeki Puy de Dome'da inşa edilen Notre Dame d'Orcival Katedrali'nde karşımıza çıkar.