Hilali dünyaya armağan eden kurumun öncüleri

1860 yılları, Osmanlı İmparatorluğu'nda Doğu ile Batı arasında derin uçurumların kavrandığı Batılılaşma faaliyetlerinin sistemli bir şekilde kurumlara yansıdığı, yeniliklerle bunalımların bir arada yaşandığı yıllardır.

Devletin, Batılılaşma ve Batı ile birlikte hareket etme eğilimi olmasına karşın, hem uluslararası yardım dernekleri kurulması hem de savaş anında ulus ayrımı yapılmaksızın yaralıların bakımların yapılması, yararlıların saldırmazlık çerçevesi içinde kalmalarının görüşüldüğü ilk Cenevre Konvansiyonuna delege göndermedi. Fakat Osmanlı, Cenevre Konvansiyonuna katılmayan ülkelere tanınan bir yıllık süreyi kullanarak "bir fayda ummamakla birlikte bir mazarrat da gelmeyeceği" vurgulanarak 5 Temmuz 1865 yılında sözleşmeyi imzaladı.

1867 yılında Paris'te toplanan ilk uluslararası Kızılhaç Kongresi'ne Osmanlı İmparatorluğu, Macar asıllı Dr. Abdullah Bey'i gönderdi ve burada Dr. Abdullah Bey kuruluşun daimi üyeliğine seçildi. Daha sonra imparatorluk sınırları içinde Dr. Abdullah Bey'in ısrarlı girişimleri sonunda, Serdar-ı Ekrem Ömer Paşa ve Kırımlı Dr. Aziz Bey'in de çabalarıyla, Tıbbiye Nazırı Marko Paşa'nın başkanlığında 11 Haziran 1868'de "Mecruhin ve Marda-yı Askeriyeye İmdat ve Muavenet Cemiyeti" kuruldu.

Böylece 150 yıllık bu iyilik hareketinin temelleri bir grup idealist doktor tarafından atıldı. 11 Haziran 1868'de 22, daha sonra 25 kurucu üye ile örgütlenen Cemiyet, Sultan Abdulaziz'den de destek gördü. Cemiyet'e 43'ü hekim olan 66 kişi kurucu üye kaydoldu.

Bu kurucu üyelerin arasında, Dr. Abdullah Bey, Marko Paşa, Mekteb-i Tıbbiye-i Mülkiye-i Şahane Müdürü Kırımlı Aziz bey ve Serdar-ı Ekrem Ömer Paşanın yanı sıra Ömer Rüstü paşa, Veli Paşa, Serdar-ı Ekrem Ethem Paşa, Mr. Ch. Curtis, Baron Prokeschosten, Dr. Servicyan Efendi, Dr. Peştemalcıyan Paşa, Avusturya Sefiri gibi önemli isimler yer alır.