Osmanlı’da yiyeceklerin bozulmadan saklanması nasıl sağlanırdı?

Buna göre bu şahıslar et, balık, sebze, yumurta, tereyağı, peynir gibi gıdaların bozulmasını engellemek maksadıyla İstanbul, Üsküdar, Haydarpaşa, Galata ve Beyoğlu'nda soğuk hava deposu kuracak ve işletecekti.

Söz konusu depoların işletme imtiyaz süresi de 30 sene olacaktı. 1902 senesinde verilen bu imtiyaz ilk somut sonucunu iki sene sonra verdi.

Baker ve ortakları aynı yıl Dersaadet Soğuk Hava Mahzenleri Osmanlı Anonim Şirketi isimli bir şirket kurdular ve çok geçmeden Unkapanı Soğuk Hava Deposu'nun inşasına başladılar.

Unkapanı Soğuk Hava Deposu'nun inşaatına eski Tüfenkhane mevkiinde başlandı. Deponun yapımı iki sene sonra tamamlandı. Bina altı kattan müteşekkil taş bir yapıydı.

O zamanın imkânlarına göre iç kısım duvarları, muhafaza olunacak mamulleri rutubetten korumak ve sıcaklığının da içeriye girmesini önlemek amacıyla asfalt, kömür tozu ve muşambadan oluşan 25 cm kalınlığında bir tür köpükle kaplandı.

Depoda mamullerin donmadan soğuk kalmasını sağlayacak olan soğuk tuzlu su, borular vasıtasıyla odada dolaştırılırdı.

Zemin katında karbon gazını basınçlı hale getirmek ve bu tuzlu suyun borularda dolaşmasını sağlayacak 180 beygir gücünde (134 kw) iki makine bulunurdu, ayrıca bu makineleri çalıştırmak için de yine iki adet buhar kazanı vardı.

Yine deponun çalışma sistemine göre silindirlerin içine sıkışmış olan karbon gazı makineler vasıtasıyla temiz havayı sıkıştırır ve yoğunlaşma haznesine gönderirdi.

Bu haznede karbonun gaz halinden sıvı hale geçmesiyle bir soğukluk meydana gelirdi.

Meydana gelen bu soğukluk borulardaki tuzlu suyu da soğutur ve odanın her köşesini kaplayan bu borular, deponun soğuk kalmasını sağlardı.