Kar ile ilgili şiirler

"Yalnızlığın sesinden bir resim yaptım
Kararan kalabalıklardan süzdüm ışığını.
Akşamüstleriyle boyadım vazgeçen ağzını
Parmaklarını uzattım gece suları gibi ıssız
Salkımsöğütlerden bir beden çizdim usul
Hiçbir rüzgarın duruşunu bozamadığı
Bütün yağmurları topladım yapraklarına.
Sonra tüm yolcuların silindiği bir ufuk
Örttüm kâkülleriyle alnının üşümesini.
Puhu kuşlarının avazını yerleştirdim dudaklarına
Uzanıp uzanıp öptüm sonra acıyla.
Gözlerini kapalı çizdim görmesinler diye kimseyi
Madem görmeyecekler bundan sonra beni.
Astım saçlarından odamın boşluğuna…

Uzun sustum, ey durmadan konuşanlar
Geçmedi üşümem
Ben bir aşkın kar yağışından geliyorum…"

Berf mânend agarmış kara gönlü sakaluñ
Giceyi güne katup irdi şitâ-yı ecelüñ

Aşık Çelebi

Berf: Kar
Mânend: Gibi
Şitâ-yı ecelüñ: Ecel kışı

Kara sakalının gönlü kar gibi ağarmış, ecel kışı geceyi gündüze katıp yetişti.

İnsân ile añlaşmaz ise n'ola mizâcuñ
Karlık kuyusı kış gicesi gibi savuksun

Ravzi

Mizacın insan ile anlaşmazsa şaşılmaz, zira sen karlık kuyusu, kış gecesi gibi soğuksun.

Meger ki hokka-i çarhuñ zamân harrâtı
Döker tırâşesini kûh u deşte berf-misâl

Baki

Hokka-i çarhuñ: Feleğin hokkası
Zamân harrâtı: Zaman doğrayıcısı
Kûh u deşte: Dağ ve sahra
Berf- misal: Kar gibi

Meğer zaman doğramacısı, feleğin hokkasının talaşını sahraya ve dağ(lar)a kar gibi döker.