Peygamber Efendimizin (SAV) Taif Duası

◾ Peygamber Efendimiz (SAV) amcası Ebu Talib ve çok sevgili eşi Hz. Hatice'nin (RANHA) vefatlarının ardından derin bir üzüntüye boğulmuş, o yıl "hüzün yılı" olarak adlandırılmıştı. Peygamberimize (SAV) karşı yapılan düşmanca saldırılar, dayanılmaz bir boyuta ulaşmış ve vahşet derecesine çıkmıştı. Öyle ki bu durum, Resul-i Ekrem Efendimizin (SAV) takatini zorlamaya başladı. Bunun üzerine Allah Resulü (SAV), yanına azadlı kölesi Zeyd'i de alarak Mekke'nin 120 kilometre ilerisindeki Tâif şehrine gitti. Orada on gün kaldı.

◾ Peygamber Efendimiz (SAV), burada kaldığı süre boyunca Tâiflilere İslam'ı anlattı. Onları tevhide davet etti. Taif'in ileri gelenleri ile görüşerek, şirk hayatlarına son vermelerini, puta tapmaktan vazgeçmelerini ve bir olan Allah'a kullukta bulunmalarını telkin etti. Müşrik olarak sürdürdükleri hayatı terk etmek istemeyen Taifliler hidayet yoluna girmeye karşı çıktılar. Üstelik Peygamber Efendimize (SAV) her türlü eza ve cefayı gösterdiler. Allah Resulü (SAV) burada bir dua etti. O dua Taif Duası olarak anıldı.

Taif Duası:

"Allah'ım güçsüzlüğümü ve çaresizliğimi, insanlar nazarında düştüğüm hor ve hakir durumumu sana arz ve şikâyet ediyorum. Ey merhametlilerin en merhametlisi! Sen zor ve sıkıntılı durumlarda olanların, zulüm altında zayıf düşürülmüş olanların Rabbi'sin. Benim de rabbim ancak Sen'sin. Beni kimlerin eline bırakıyorsun? Sen beni zalim bir düşmanın eline düşürmeyecek, onları bana hüküm geçirtecek bir konuma getirmeyeceksin. Ey Rabbim! Benim üzerime çöken bu musibet ve eziyetler, eğer senin bana karşı bir kızgınlığından ve öfkenden dolayı değilse; çektiğim bu sıkıntıya hiç aldırış etmem ve hepsine tahammül ederim. Yine de senden bana gelecek bir sığınmaya çok ihtiyacım var. Hem bu dünyada hem de ahirette, senin o karanlıkları aydınlığa çevirerek nuruna sığınıyorum. Ey Rabbim! Sen hoşnut oluncaya kadar senden af diler, tevbe ve istiğfarda bulunurum. Biliyorum ki; güç ve kuvvet ancak sendedir."