Rezidans ve site yaşamının getirdiği sosyal yabancılaşma ve yalnızlaşma
Güvenlik, konfor ve prestij vaadiyle yükselen rezidanslar ve kapalı siteler, modern kent insanını dış dünyanın karmaşasından korurken, ardında derin bir sosyal yabancılaşma ve yalnızlık bırakıyor. Fiziksel duvarların arkasında kurulan bu steril yaşam adacıkları; komşuluk ilişkilerini, spontane karşılaşmaları ve kamusal aidiyeti zayıflatarak kentsel yaşamı kimliksizleştiriyor.
Rezidans ve site yaşamının getirdiği sosyal yabancılaşma ve yalnızlaşma
🔎 21. yüzyıl kentleri son dönemlerde bireylerin toplumsal bağlarını, gündelik rutinlerini ve aidiyet biçimlerini kökten değiştiren sosyo-mekansal sistemlere dönüşmüştür. Sanayi Devrimi'yle birlikte kırsaldan kente yönelen göç dalgaları, metropollerdeki nüfus yoğunluğunu tırmandırmış ve barınma sorununa yanıt arayan dikey mimari çözümlerini zorunlu kılmıştır.
🔎 1980'li yıllardan itibaren küresel ölçekte güç kazanan neoliberal politikalar, kentsel alanların özel sektöre devredilmesine ve sermayenin mekan üretimine doğrudan müdahale etmesine zemin hazırlamıştır. Bu süreçte gelir dağılımında yaşanan eşitsizlikler ve yeni orta sınıfın belirginleşmesi, kentsel mekan tasarımında sermaye sahibinin söz sahibi olmasını tetiklemiş, böylece konut dokusunda belirgin bir ayrışma süreci başlamıştır.