Şiirin ev hali
İnsan hangi dönem ve şartlarda yaşarsa yaşasın, hep sığınacak bir mekân, bir ev bulmuştur kendisine. Bu ev, bazen derme çatma malzemelerden yapılan bir kulübe bazen dağ diplerine oyulan bir mağara bazen ise döneminin en lüks malzemelerinin kullanıldığı rahatın, zenginliğin ve ihtişamın simgesi haline gelen bir saray oldu. Bu açıdan ev, yaşayan her insanın hayatında var olmasıyla vazgeçilmeyen mekân haline geldi.
Bu sembolün en çok kullanıldığı yerlerden birisi ise, insan hayatının bir aynası hükmünde olan edebiyattır. Bizde siz Fikriyat okurları için Türk edebiyatında ev şiirlerini derledik.
BALKON- SEZAİ KARAKOÇ
Çocuk düşerse ölür çünkü balkon
Ölümün cesur körfezidir evlerde
Yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların
Anneler anneler elleri balkonların demirinde
İçimde ve evlerde balkon
Bir tabut kadar yer tutar
Çamaşırlarınızı asarsınız hazır kefen
Şezlongunuza uzanır ölü
Gelecek zamanlarda
Ölüleri balkonlara gömecekler
İnsan rahat etmeyecek
Öldükten sonra da
Bana sormayın böyle nereye
Koşa koşa gidiyorum
Alnından öpmeye gidiyorum
Evleri balkonsuz yapan mimarların